اگرچه من با تغییر صندلی شاگرد به وانت شورولت S-10 پدرم بزرگ شدم، اما دقیقاً بازار هدف شورولت نیستم. من هاچ‌بک‌ها را به محفظه بار ترجیح می‌دهم. اما بعد از یک روز گشت و گذار در دیترویت با سیلورادو EV، متوجه شدم که شورولت هنوز می‌تواند از من یک عاشق وانت بسازد.

سیلورادو EV تقریباً مثل یک ماشین سواری حرکت می‌کند. با این حال، فضای بار آن بزرگ و جادار است. صندلی عقب فضای کافی برای قرار دادن پاهای دراز و لعنتی‌ام دارد و کابین ساکت است. در صورت وقوع طوفان، برق خانه شما را تامین می‌کند و بدون نیاز به فشار دادن فرمان، بار را حمل، یدک‌کشی و در بزرگراه حرکت می‌کند. به علاوه، با یک بار شارژ بیش از ۴۰۰ مایل را طی می‌کند. این ترکیب باید برای یک عاشق وانت آمریکایی رویایی باشد.

و با این حال، دقیقاً از نمایشگاه‌ها خارج نشده است. جنرال موتورز سال گذشته حدود ۱۴۰۰۰ دستگاه از این خودرو را در ایالات متحده و کانادا فروخت. سیلورادو با سوخت فسیلی در یک فصل ۱۰ برابر این مقدار فروش دارد. بعد از رانندگی‌ام، کمی گیج شدم. جنرال موتورز شاید یک خودروی برقی آمریکایی بی‌نقص ساخته باشد، اما هیچ‌کس آن را نمی‌خرد.

شاید به خاطر ظاهرش باشد؟ در یک نگاه، سیلورادو EV شبیه شورلت آوالانچ قدیمی است، و اینکه آیا این چیز خوبی است یا نه، بستگی به این دارد که شما در مورد مدل اصلی چه احساسی داشتید. سیلورادو EV مانند آوالانچ، چهار در دارد، یک محفظه بار کوتاه که می‌تواند به داخل کابین کشیده شود، و یک “بادبان” بین کابین و محفظه بار، یک جلوه سبکی که به کاهش درگ کمک می‌کند. من فکر می‌کردم که این EV خوب به نظر می‌رسد، اما خب، من طرفدار تراک نیستم.

سوار شدن به یک قدم بزرگ نیاز دارد، اما وقتی داخل می‌شوید، جادار و راحت است. ترمز را فشار دهید و سیلورادو EV با صفحه نمایش‌های واضحی که یک سوم پایینی دید شما را احاطه کرده‌اند، به حرکت در می‌آید. صندلی‌ها عالی هستند و مانند بسیاری از خودروهای برقی، وقتی با پای راست خود آن را فشار می‌دهید، به جلو می‌پرد. با طول تقریباً 6 متری، هیچ کس سیلورادو EV را کوچک نمی‌نامد، اما به لطف فرمان‌پذیری چرخ‌های عقب، مانند یک هاچ‌بک مرتب، در پارکینگ مانند یک پیچ و تاب می‌خورد. البته تا زمانی که سعی نکنید آن را در یک فضای پارکینگ باریک جا دهید، این‌طور نیست.

سیستم اطلاعات سرگرمی گوگل واضح و شفاف است و به طرز ستودنی‌ای پاسخگو می‌باشد. به سرعت آیفون نیست، اما خیلی به آن نزدیک است و دستورات صوتی به خوبی کار می‌کنند. دکمه‌های تنظیم صدا و دما و چند دکمه HVAC زیر دریچه‌ها وجود دارد که می‌توان آنها را به صورت دستی نیز هدایت کرد. خوشبختانه شورلت هنوز به یاد دارد که چگونه کنترل‌های فیزیکی را انجام دهد.

سیستم ناوبری یک سرویس گوگل است، بنابراین به خوبی کار می‌کند. وقتی مقصدم را گفتم، مجموعه‌ای از مسیرها را ارائه داد، درست مانند کاری که گوگل مپ روی گوشی شما انجام می‌دهد، اما با یک تغییر: در زیر نمایش معمول زمان تا مقصد، یک نمایش دیگر تخمین می‌زند که چه مدت می‌توانید از سوپر کروز، گزینه رانندگی بدون دخالت دست جنرال موتورز، استفاده کنید. آیا زیاد حوصله رانندگی ندارید؟ مسیری را انتخاب کنید که زمان صرف شده در سوپر کروز را به حداکثر برساند. در طول سال‌ها، جنرال موتورز دلایل زیادی برای حذف CarPlay از خودروهای برقی خود ارائه داده است و این ممکن است یکی از استدلال‌های بهتر آن باشد. با این حال، به این معنی نیست که من کاملاً با این تصمیم موافقم.

صحبت از سوپر کروز شد، سیستم کمک راننده پیشرفته سطح ۲ بدون دخالت دست، همانطور که می‌گویند خوب است. در ماه مارس، من بولت را با سوپر کروز راندم و تحت تأثیر قرار گرفتم، هرچند زمان کوتاهی با آن بودم. با سیلورادو برقی، در ساعات اوج رفت و آمد از منطقه شهری دیترویت عبور کردم. در کامیونی با این اندازه، سوپر کروز تقریباً یک الزام است و رانندگی را نسبتاً بدون استرس می‌کند.

البته معایب خودش را هم داشت. نگه داشتن آن در لاین خودش می‌تواند کمی طاقت‌فرسا باشد. مشابه زمانی که من در بولت بودم، سوپر کروز می‌توانست توسط خودروهایی که با سرعت زیاد از سمت راست وارد می‌شدند، غافلگیر شود.

یک لحظه اعصاب‌خردکن سوپر کروز وجود داشت که سیلورادو EV نزدیک بود با یک تریلر مخلوط‌کن رنگ کثیف تصادف کند. شاید چراغ‌های عقب رنگ‌پاشیده باعث این تصادف شده بودند؟ اما در واقع، رادار باید آن را تشخیص می‌داد.

در مجموع، سوپر کروز به روان نگه داشتن رانندگی کمک کرد، هرچند باید به باتری ۲۰۵ کیلووات ساعتی که در وسط خودرو قرار دارد، اعتبار زیادی داد. این باتری واقعاً فوق‌العاده است. اما باید به مهندسان رانندگی و هندلینگ هم که مشخصاً زحمت زیادی کشیده‌اند، آفرین گفت. در بین کامیون‌ها، این یکی روان است.

شاید جالب‌تر از همه، راندمان بود. من حدود ۲.۱ مایل به ازای هر کیلووات ساعت را ثبت کردم که حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد کمتر از میانگین مصرف من در آئودی ای-ترون خودم است، خودرویی کوچک‌تر با سطح جلوی بسیار کمتر که در برابر باد مقاومت می‌کند.

پس چرا فروش کند است؟

برخی از ناظران، قیمت بالای سیلورادو EV را سرزنش کرده‌اند، اما من شک دارم. خریداران وانت‌های فول سایز به طور متوسط ​​۶۶۰۰۰ دلار هزینه می‌کنند، که تنها ۵۰۰۰ دلار کمتر از قیمت اصلی سیلورادو EV LT Extended Range است که با یک بار شارژ کامل ۴۱۰ مایل را طی می‌کند. (LT Max Range که من آزمایش کردم ۶۸ مایل دیگر را طی می‌کند اما ۲۰۰۰۰ دلار بیشتر قیمت دارد.)

مردم همچنین برد یدک‌کشی متوسط ​​خودروهای برقی را که ۶۰٪ کمتر است، سرزنش می‌کنند. باز هم، این نباید مانع خرید شود. طبق گفته‌ی Strategic Vision، اکثریت قریب به اتفاق دارندگان کامیون‌های بزرگ، حدود ۷۵٪، حداکثر سالی یک بار یدک‌کشی می‌کنند. باید ۴۰۰۰۰۰ خریدار سیلورادو با سوخت فسیلی آماده‌ی تغییر باشند. و با این حال این آمار فروش!

به نظر می‌رسد که جنرال موتورز و سایر خودروسازان در مورد بازار کامیون‌ها که معمولاً از اینرسی رنج می‌برد، اشتباه قضاوت کرده‌اند، و نه از آن نوعی که از هدایت یک وسیله نقلیه ۴.۵ تنی ناشی می‌شود. خریداران بالقوه در مورد برد، شارژ و احتمالاً چند چیز دیگر که من از آنها آگاه نیستم، نگران هستند. این امر به طور کلی مانع از پیشرفت خودروهای برقی – و به ویژه وانت‌های برقی – شده است.

واقعاً خیلی بد است. بیشتر این نگرانی‌ها پس از مدتی مالکیت یک خودروی برقی از بین می‌روند و سیلورادو برقی نمونه اولیه وانت برقی است. با کمی مهندسی بیشتر، آیا خودروساز می‌تواند وزن بیشتری از آن بکشد؟ این کار باعث افزایش ظرفیت حمل بار و یدک‌کشی می‌شود و در عین حال به آن اجازه می‌دهد باتری را باریک‌تر کند و هزینه‌ها را کاهش دهد.

جنرال موتورز ممکن است زودتر از موعد به مسئله هزینه رسیدگی کند. این خودروساز به طور جدی اشاره کرده است که سیلورادو EV از یک باتری کاملاً جدید با ترکیب غنی از لیتیوم-منگنز (LMR) بهره خواهد برد که هزینه‌ها را حدود ۶۰۰۰ دلار کاهش می‌دهد و در عین حال برد را در اواخر این دهه حفظ می‌کند. اگر این صرفه‌جویی‌ها به مصرف‌کننده نیز منتقل شود، این خودرو EV را از نظر قیمت با نسخه سوخت فسیلی برابر خواهد کرد.

اگر چنین اصلاحاتی صورت بگیرد و قیمت را کمی کاهش دهد، حتی می‌توانم به خرید سیلورادو برقی فکر کنم. حیف که برای گاراژ دو ماشینه دهه 1950 من خیلی بزرگ است. به خانه بزرگتری نیاز دارم تا کامیونم را در آن جا بدهم. و چه چیزی می‌تواند آمریکایی‌تر از این باشد؟